سه شعر از رسول طاهری

 

( 1 )

تو ميان مربعي  محصور گشته اي

كه تمام اضلايش

بوي افكار سيماني مرا گرفته است

بوي قرمه سبزي مانده

نم رخت هاي روي بند

نا سير هفت ساله

و كمي

عطر زنانگي

سرريز شده از زير روسري

تو ميان افكار من تلف شده اي بانو

و من هر شب

چشمهايت را بررسي مي كنم

مبادا رد نگاهت

گوشه اي از پياده رو جا مانده باشد .

( 2 )

من گوشه همين پياده رو از تو جا مانده ام

يادت هست

مي خواستي  براي 7 سالگي مان

توت بياوري !

- درخت بادام كه توت نمي دهد !

مادر ، طبق قاعده زندگي مي كند

 و نمي داند من

 چه توت هاي درشتي از درخت بادام چيده ام !

درست همين پياده رو

تو چسبيده به عروسك هاي پشت ويترين

نگاه  مردي را دنبال مي كني

كه از كشف بادامهاي رسيده مي آيد

مي دانم ،

ديگرهيچ درخت بادامي توت نمي دهد !

سيگاري نيستم ، قلم مي شكنم

و در امتداد خياباني بلند

گوشه همين پياده رو

 از تو جا مي مانم !

( 3 )

اين ارتباط

زيادي گسسته است

آنقدر كه  ديگر

كاري از دست چرخ خياطي مادر ، بر نمي آيد

ما مناسب از تمام زوايا بوديم

مناسب كافه هاي دو فنجان خاطره ،

                                                    روزهاي بلوغ

مطلوب خانه هاي اجاره اي تك خوابه

                                                          اتاق هاي بي پرده

و ايده آل ستون  حوادث روزنامه

                                                 قبرهاي اشتراكي

ما مناسب از تمام زوايا بوديم !

اگر

افكارمان كمي متفاوت بود !

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تمامی حقوق این سایت متعلق به شخص لیلا صادقی است و هر گونه استفاده از مطالب فقط با ذکر منبع مجاز است